Een vrouw komt aangifte doen, maar waarvan ook alweer?
Inge Braakbeker meldt zich bij de politie om aangifte te doen. Ze blijkt een buitengewoon nauwkeurige getuige. Van de verdachte kan ze werkelijk ieder detail beschrijven, tot de kleur van zijn mouwen en de vermoedelijke grootte van zijn geslachtsdeel aan toe. Maar wanneer de inspecteur eindelijk vraagt welk misdrijf er eigenlijk is gepleegd, blijkt dat Inge daar geen flauw idee van heeft.
Tot zover lijkt DE AANGIFTE een tamelijk klassiek absurdistisch dialoogje. Maar dan gaat er iets mis.
Want de twee personages worden gespeeld door één actrice, die op het laatste moment haar zieke tegenspeelster moet vervangen. En wanneer een cruciaal muziekje niet wil starten, ontstaat er een steeds grimmiger woordenwisseling met technicus Hennie, die achter in de zaal aan de knoppen zit.
Langzaam verdwijnt het onderscheid tussen toneel en werkelijkheid. De personages verdwijnen, de acteurs raken geïrriteerd, de techniek krijgt de schuld en het publiek wordt getuige van een voorstelling die volledig uit de hand lijkt te lopen. Totdat blijkt dat ook die chaos misschien niet helemaal toevallig is.
*De aangifte* speelt met de verwachtingen van het publiek, met de vierde wand en met de vraag wanneer een acteur eigenlijk ophoudt met acteren. Een komische dialoog vol taalgrappen, ongemak, oplopende irritaties en een volkomen onverwachte ontknoping.
Praktische informatie
Genre: Absurdistische komedie, metatheater, sketch
Speelduur: Circa 15 minuten (afhankelijk van het speltempo)
Aantal spelers: 2
Geschikt voor: Dialoogfestivals, kleinkunstprogramma's, cabaretavonden en korte toneelvoorstellingen.
Rollen
Ster, aangever, inspecteur: Eén speler vertolkt aanvankelijk zowel de aangever als de inspecteur, door subtiel van stem en kijkrichting te wisselen. Daarnaast speelt deze acteur zichzelf: een enigszins onzekere performer die gaandeweg steeds meer grip op de voorstelling verliest. De rol vraagt gevoel voor timing, snelle karakterwisselingen en het vermogen om schijnbaar volkomen naturel te spelen.
Technicus Hennie: Zit aanvankelijk onopvallend achter de mengtafel, achter in de zaal. Wanneer de muziek niet start, raakt Hennie verwikkeld in een steeds fellere ruzie met de speler op het podium. Uiteindelijk krijgt de technicus een verrassend andere rol. Ook hier is overtuigend, naturel spel essentieel.
Decor en techniek
Het decor is uiterst eenvoudig: een leeg podium, een microfoon op standaard en een spot. Achter in de zaal staat een mengtafel waaraan Hennie plaatsneemt. Een korte muzikale cue is onderdeel van de voorstelling. De suggestie dat de techniek faalt, moet zorgvuldig worden gespeeld: juist doordat het publiek aanvankelijk gelooft dat er werkelijk iets misgaat, werkt de scène.
Bijzonderheden: Het stuk is geschreven door Bieke van Liempt en Marino van Liempt voor het Dialoogfestival 2025.